مصاحبه «نیویورک تایمز» با سه تحلیلگر؛

دموکرات‌ها قلدری ترامپ را مهار می‌کنند؟

نیویورک تایمز نظرات سه تحلیلگر را درباره گزینه‌های موجود برای دموکرات‌ها، پس از کسب اکثریت آرا در هر دو مجلس برای مهار سیاست‌های خارجی رئیس جمهور آمریکا، به ویژه جنگ علیه ایران منتشر کرد.
تاریخ انتشار: دوشنبه ۰۲ آذر ۱۴۰۵ - 23 November 2026

دموکرات‌ها قلدری ترامپ را مهار می‌کنند؟

به گزارش «راهبرد معاصر»؛ دموکرات‌ها سال آینده اکثریت بزرگی در کنگره خواهند داشت، اما آیا قادر خواهند بود دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا را در سیاست خارجی مهار کنند؟ استیون استرومبرگ، دبیر روزنامه نیویورک تایمز با ماسیمو کالابرس، سردبیر این روزنامه و تحلیلگران، دیوید فرنچ و لیدیا پولگرین گفت وگویی انجام داد تا بررسی کند دموکرات‌ها باید در صحنه بین‌المللی چه گام‌هایی بردارند.

نیویورک تایمز: سیاست خارجی از زمان جنگ عراق به اندازه امروز برای رأی‌دهندگان آمریکایی مهم نبوده و این به دلیل درگیری با ایران است. بنابراین، بیایید از این نقطه شروع کنیم: دموکرات‌ها چه گزینه‌هایی برای اعمال نوعی نظارت دارند و آیا باید هر یک از آنها را اتخاذ کنند؟

اکنون بحثی در درون حزب بین جناح‌های میانه‌رو و مترقی در جریان است که آیا باید دولت را تعطیل کرد تا درباره تأمین بودجه جنگ علیه ایران فشار وارد شود یا خیر

فرنچ:  جنگ با ایران شاید یکی از نامحبوب‌ترین جنگ‌ها در تاریخ مدرن آمریکا باشد. این جنگ بدون تأیید کنگره آغاز شد و برخلاف خواست مردم آمریکا در حال انجام است. در حال حاضر، کنگره فرصتی دارد تا از اختیارات قانون اساسی خود با جاه‌طلبی بیشتری استفاده کند. منظورم این است: رؤسای جمهور به طور مداوم اختیارات جنگی خود را گسترش داده‌ و آمریکا را بدون مجوز کنگره در درگیری‌ها وارد کرده‌اند. ترامپ این کار را زمانی انجام داد که در دوره نخست ریاست جمهوری خود به سوریه حمله کرد و دوباره این کار را زمان حمله به حوثی‌ها انجام داد. باراک اوباما، رئیس جمهور اسبق آمریکا بدون مجوز کنگره به لیبی حمله کرد (گرچه این کار با قطعنامه شورای امنیت سازمان ملل متحد که این اقدام را مجاز می‌دانست، انجام شد). به همین ترتیب، بیل کلینتون بدون تأیید کنگره در بالکان مداخله کرد.

اما هیچ دولتی تاکنون چنین بی‌اعتنایی آشکار و گستاخانه‌ای به قانون اساسی و کنگره نشان نداده است، همانطور که دولت ترامپ در ایران انجام داد. این دولت جنگ را بدون تأیید کنگره آغاز کرد، پس از انقضای دوره ۶۰ روزه مجوز کنگره ذیل قطعنامه اختیارات جنگی ۱۹۷۳ به آن ادامه داد و امروز نیز با وجود قطعنامه مشترک کنگره که خواستار پایان خصومت‌هاست، به آن ادامه می‌دهد.

کنگره باید بودجه درگیری جاری را محدود کند و تلاش‌های خود را برای استیضاح پیت هگست از سر بگیرد و این بار با دقت حقوقی و سیاسی این روند را پیش ببرد. من معتقد نیستم استیضاح بیهوده است؛ هگست، ترامپ نیست و در بین جمهوری‌خواهان سنا محبوبیت خاصی (یا حتی ترسی) ندارد. پایان دادن به حرفه سیاسی فدرال وزیر دفاع شاید یکی از بهترین راه‌هایی باشد که کنگره می‌تواند به وسیله آن اقتدار خود را اثبات کند.

کالابرس:  کاری که دموکرات‌ها واقعاً می‌توانند برای محدود کردن قدرت ترامپ انجام دهند بسیار کم است. این تا حدودی به دلیل کناره‌گیری قانونگذاران قبلی از اختیارات خود، تا حدودی به دلیل تمایل کلی دیوان عالی کشور به اعطای اختیارات گسترده به فرمانده کل قوا و تا حدودی به این دلیل است که ترامپ هر کاری بخواهد انجام می‌دهد، حتی اگر کنگره سعی کند تخصیص بودجه را کنترل کند. وی از حمایت وزارت دادگستری مطیع برخوردار است که به ترامپ و پنتاگون پوششی برای اقدامات آشکارا غیرقانونی، مانند حمله به قایق‌هایی که گفته می‌شود برای قاچاق مواد مخدر در کارائیب و اقیانوس آرام استفاده می‌شوند، داده است.

بنابراین، اکنون بحثی در درون حزب بین جناح‌های میانه‌رو و مترقی در جریان است که آیا باید دولت را تعطیل کرد تا درباره تأمین بودجه جنگ علیه ایران فشار وارد شود یا خیر.

پولگرین:  همانطور که دیوید و ماسیمو گفتند، ما شاهد سلب تقریباً کامل اختیارات جنگی به وسیله کنگره و نبود ابزار قدرتمند نظارت در کنترل جمهوری‌خواهان بر هر دو مجلس بوده‌ایم. اما این صرفاً مربوط به بازگرداندن اقتدار قانون اساسی و مهار قوه مجریه که خارج از قانون عمل می‌کند، نیست. دموکرات‌ها باید توضیح دهند چرا تدوین‌کنندگان قانون اساسی به کنگره تنها قدرت برای جنگیدن داده‌اند. نماینده شما در کنگره نزدیکترین مقام فدرال به شماست، ارتباط مستقیم شما با قدرت عظیم دولت فدرال. این فقط یک اصل نظری مندرج در قانون اساسی نیست؛ بلکه مربوط به تضمین این است که شما صدایی داشته باشید. قرار دادن رأی‌دهندگان در قلب بحث درباره قدرت ریاست جمهوری ضروری است. 

گرچه سیاست خارجی به ندرت نقش محوری در انتخابات ایفا می‌کند، اما رابطه آمریکا با جهان سنگ بنای هر انتخابات ریاست جمهوری بوده است که از زمان شروع رأی دادنم شاهد آن بوده‌ام. به استثنای انتخابات سال ۲۰۰۴ (یک مورد استثنایی پس از وقایع ۱۱ سپتامبر) هر نامزد برنده، به نحوی، رقابت های انتخاباتی خود را بر اساس وعده ترویج صلح و مخالفت با جنگ بنا نهاده است. حتی جورج دبلیو بوش، قبل از ۱۱ سپتامبر با برنامه آشکارا صلح‌طلبانه رقابت انتخاباتی خود را آغاز کرد و ترامپ نیز به طرز مشهوری قول داد هرگز جنگ دیگری را آغاز نخواهد کرد. آمریکایی‌ها جنگ دوست ندارند و حاضر نیستند هزینه آن را با خون فرزندان یا منابع مالی خود بپردازند.

امروزه، دموکرات‌های کنگره فرصت دارند خود را به عنوان حزب ضد جنگ معرفی کنند، بدون اینکه نگران ضعیف یا بی‌تفاوت بودن نسبت به امنیت ملی آمریکا باشند. نتیجه انتخابات (که با مخالفت شدید مردمی علیه ترامپیسم همراه بود) پیام قدرتمندی ارسال کرد: مردم آمریکا به خوبی می‌دانند ماجراجویی‌های خارجی بی‌ملاحظه چگونه می‌تواند در داخل کشور نتیجه معکوس داشته باشد. بنابراین، آنها از هر حزبی که واقعاً دستور کار ضد جنگ را بپذیرد و به آن متعهد باشد، حمایت خواهند کرد.

نیویورک تایمز:  قطع بودجه عملیات نظامی چگونه خواهد بود؟ از نظر تاریخی، قدرت «کنترل بودجه» که در اختیار نهادهای قانونگذاری است، سلاحی مؤثر بوده؛ برای مثال، از آن برای جلوگیری از تشکیل ارتش به وسیله چارلز اول برای جنگ استفاده شد. آیا چنین اقدامی موجه یا عاقلانه تلقی می‌شود؟

فرنچ:  گفتنش آسان‌تر از انجام دادنش است. کنگره نباید سربازان را در معرض خطرات بزرگتر قرار دهد؛ به محض وقوع درگیری، عقب‌نشینی نیروها از مناطق خطرناک بسیار دشوار و حساس می‌شود. بنابراین، من از محدود کردن بودجه فقط به عملیات دفاعی (یعنی محافظت از ناوبری در خلیج فارس و دفاع از متحدان و شرکا در برابر هرگونه حمله موشکی یا پهپادی جدید ایران) حمایت می‌کنم. این پیام روشنی به ایران می‌دهد که جنگ تمام شده است، مگر اینکه آنها حملات جدیدی آغاز کنند.

کالابریس:  در عمل، مهار اقدامات ترامپ در صحنه بین‌المللی دشوار است، به ویژه در دوره دوم ریاست جمهوری‌اش، جایی که وی به عنوان رئیس جمهور بی‌عرضه دیده می‌شود (مرحله‌ای که در آن توانایی مهار رئیس جمهور اغلب کاهش می‌یابد). نخستین آزمون با انقضای بودجه دولت 11 دسامبر خواهد بود. آیا دموکرات‌ها اصرار خواهند داشت مفادی را که هزینه‌های جنگ با ایران را محدود می‌کند، حتی اگر به معنای مسدود کردن قطعنامه بودجه موقت مورد نیاز برای ادامه کار دولت باشد، بگنجانند؟ سناتور کریس ون هولن، که چاک شومر را برای رهبری دموکرات‌های سنا به چالش می‌کشد، معتقد است باید این کار را انجام دهند. علاوه بر این، سناتور رافائل وارناک و دیگران استدلال می‌کنند تعطیلی دولت در حالی که آمریکایی‌ها بر هزینه‌های زندگی متمرکز و به دنبال حمایت دولت هستند، از نظر سیاسی غیرعاقلانه خواهد بود. 

در حالی که من صمیمانه امیدوارم کنگره تمایل بی‌پروای ترامپ به جنگ را مهار کند و اختیار خود را برای استفاده از زور در خارج از کشور پس بگیرد، معتقدم اظهارات وارناک درست است. این اشتباه خواهد بود که نخستین اقدام مهم دموکرات‌ها پس از انتخابات، تعطیلی دولت قبل از اینکه حتی قدرت را به دست بگیرند، باشد و به این ترتیب خود را در معرض اتهام به خطر انداختن سربازان قرار دهند. در عوض، آنها باید برنامه‌ریزی کنند چگونه از لحظه سیاسی ناشی از خطای فاحش ترامپ در ایران پس از به قدرت رسیدن در کنگره در ژانویه، بهره‌برداری کنند. 

پولگرین:  بزرگترین چالش در اینجا ایجاد مدل و دستور کار برای اولویت‌های هزینه‌های نظامی در قالب دولت دموکرات است. پایان دادن به «چک‌های سفید امضا»ی داده شده به متحدان سرکش در خاورمیانه، حتی اگر دموکرات‌ها نتوانند آرای کافی برای لغو وتو جمع کنند، شروع بسیار خوبی است. آنها باید به وضوح و با صدای بلند نشان دهند در قالب دولت دموکرات چه چیزی ممکن خواهد بود. همچنین فرصتی است برای افشای اینکه چگونه سیاست خارجی به فساد در دولت ترامپ دامن زده است. آنچه اتفاق می‌افتد، نمونه‌ای آشکار از چگونگی دستکاری مداوم شرکت‌های بسیار ثروتمند آمریکایی در ساختار سیاسی ما برای به حداکثر رساندن سود خود است.

سودجویی‌های رئیس جمهور و حلقه نزدیکانش اکنون برای همه آشکار است: از دستکاری ایلان ماسک در سرویس استارلینک در اوکراین گرفته تا جانبداری آشکار از انویدیا (که ترامپ میلیون‌ها دلار سهام در آن دارد) تا معاملات مشکوک مربوط به مواد معدنی حیاتی در آسیای مرکزی که به نفع شرکت‌های مرتبط با خانواده ترامپ بوده است. این فهرست همچنان ادامه دارد. بسیار مهم است که این ارتباطات برای مردم آمریکا روشن شود.

نیویورک تایمز:  همانطور که ماسیمو گفت، دولت ترامپ راه‌هایی برای خرج کردن یا توقیف بودجه به شیوه‌هایی یافته که با خواسته‌های کنگره در تضاد است. بیایید این موضوع را در یک بستر جغرافیایی متفاوت بررسی کنیم: آیا دموکرات‌ها می‌توانند جلوی اقدام نظامی ترامپ در کوبا را بگیرند؟ آیا باید این کار را انجام دهند؟

کالابریس:  کوبا به دلایل مختلفی چالش جالبی ایجاد می‌کند که دو مورد از آنها قابل توجه هستند. نخست، نشانه‌هایی وجود دارد که نشان می‌دهد دولت به طور تهاجمی استفاده از عملیات مخفی خود را در سراسر جهان، به ویژه در نیمکره غربی گسترش داده است. دموکرات‌ها باید به دنبال جلسات استماع نظارتی باشند تا دولت را پاسخگو نگه دارند و با این کار، به آمریکایی‌ها یادآوری کنند تلاش‌های گذشته برای سرنگونی دولت کوبا به نتیجه بدی منجر شده است.

صمیمانه امیدوارم کنگره تمایل بی‌پروای ترامپ به جنگ را مهار کند و اختیار خود را برای استفاده از زور در خارج از کشور پس بگیرد

دوم، تحول سیاسی داخلی در درون دولت وجود دارد. مارکو روبیو، وزیر امور خارجه که اصالتاً کوبایی است، به نمایندگی از دولت مسئولیت امور مربوط به کوبا را برعهده گرفته است. ظهور سیاسی وی بر اساس روایتی (شاید از برخی جهات نادرست) درباره مهاجرت خانواده‌اش به ایالات متحده در دهه 1950 بنا شده است. هیچ چهره سیاسی آمریکایی دیگری به اندازه روبیو با روند هرگونه اقدام نظامی علیه کوبا ارتباط نزدیکی ندارد. بنابراین، اگر دموکرات‌ها بتوانند علناً این موضوع را به روبیو، که سودای ریاست جمهوری دارد، مرتبط کنند، امکان دارد در محدود کردن اقدامات دولت موفق شوند.

پولگرین:  حتی اگر آنها موفق نشوند، دموکرات‌ها باید تمام تلاش خود را برای متوقف کردن آن انجام دهند و روشن کنند چنین اقدامی مداخله نظامی بی‌ملاحظه و غیرضروری و مملو از ظرفیت فساد خواهد بود. امکان دارد این موضوع ارتباط مستقیمی با موضوعات مربوط به هزینه زندگی که در حال حاضر در دستور کار عمومی است، نداشته باشد (کوبا کشوری فقیر و کاملاً از اقتصاد جهانی جدا شده است) اما ایالات متحده نباید حتی یک سنت هم برای حمله به کشوری که هیچ تهدیدی برای ما ندارد، هزینه کند یا حتی یک سرباز به کار گیرد.

فرنچ:  در حال حاضر ما درباره نیات و راهبرد نهایی دولت در قبال کوبا در تاریکی عمل می‌کنیم. بنابراین، به عنوان نخستین قدم، کنگره باید از مقام های ارشد دولت درباره نیات آنها بشنود و تأکید کند کنگره عملیات نظامی دیگری را با هدف تغییر رژیم در این دوره رئیس جمهور مجاز نخواهد کرد.

پولگرین:  این نکته‌ بسیار مهمی است. هر چقدر هم عجیب به نظر آید، صرفاً تثبیت مجدد این اصل که رئیس جمهور باید کنگره را از برنامه‌های خود برای جنگ مطلع کند، پیشرفت فوق‌العاده‌ای نسبت به وضعیت فعلی خواهد بود.

نیویورک تایمز:  اوکراین امکان دارد بزرگترین فرصت دموکرات‌ها در سیاست خارجی باشد. می‌توان ائتلاف دو حزبی را برای ارائه کمک‌های بیشتر به اوکراین و اعمال تحریم‌های بیشتر علیه روسیه پیش‌بینی کرد که موضع مذاکره کی یف را تقویت می‌کند. با وجود این، امکان دارد جلوگیری از فشار ترامپ بر اوکراین برای پذیرش معامله ناعادلانه دشوار باشد. آیا دموکرات‌ها فرصتی برای اقدام در این زمینه دارند؟

پولگرین:  اوکراین فرصت بزرگی برای دموکرات‌هاست تا رهبری خود را نشان دهند. حمایت از مبارزه اوکراین پیام قدرتمندی می‌فرستد مبنی بر اینکه دموکرات‌ها درباره بازگشت به ساختار مبتنی بر قانون که از حاکمیت و حق تعیین سرنوشت هر ملتی محافظت می‌کند، جدی هستند. مهار عملیات روسیه در اروپا و فراتر از آن بخش مهمی از این بازگشت است. من به این لیست، لزوم پایان دادن به جنایات اسرائیل در کرانه باختری و غزه را اضافه می‌کنم.

فرنچ:  ترامپ فشار بیشتری به اوکراین نسبت به روسیه وارد کرده است و این باید اصلاح شود. فرصتی برای تصویب قوانینی برای حمایت از اوکراین وجود دارد. کنگره باید حقیقت را درباره رابطه بین ایلان ماسک، وزارت دفاع ایالات متحده (پنتاگون) و اوکراین آشکار کند. غیرقابل قبول است که فردی خصوصی تا این حد بر روند درگیری مسلحانه که بر منافع حیاتی ایالات متحده تأثیر می‌گذارد، کنترل داشته باشد. در حالی که استارلینک بدون شک دستاورد تجاری قابل توجه است، نباید به ابزاری برای کنترل سیاست خارجی ایالات متحده تبدیل شود، چه رسد به اینکه بر دفاع ملی اوکراین تأثیر بگذارد.

کالابریس:  اگر دموکرات‌ها می‌خواهند بر رفتار ترامپ در قبال اوکراین تأثیر بگذارند، یکی از راه‌ها به وسیله جلسات استماع نظارتی است که قصد دارند درباره ادعاهای فساد برگزار کنند. پیگیری ادعاها و افشاگری‌های مربوط به اعضای خانواده ترامپ و روابط آنها با چهره‌های روسی، ازجمله الیگارشی که در هزینه‌های عروسی دونالد ترامپ جونیور مشارکت داشت، می‌تواند مؤثر باشد. با وجود این، مهم‌ترین راه برای ایجاد تغییر در روند جنگ اوکراین در این مرحله یافتن راهی برای جایگزینی جرد کوشنر و استیو ویتکاف به عنوان مذاکره‌کنندگان است. این موضوع مستلزم دیپلمات باتجربه و با سابقه اثبات شده در اعمال فشار بر روس‌هاست، به ویژه از آنجایی که هم کوشنر و هم ویتکاف اهداف بالقوه تحقیقات فساد هستند.

نیویورک تایمز:  کدام یک از موضوعات سیاست خارجی است که به اندازه کافی مورد توجه قرار نمی‌گیرد و شما مایلید کنگره آن را برای بحث مطرح کند؟

فرنچ:  این موضوع امکان دارد کاملاً از دید عموم پنهان نباشد، اما تعرفه‌ها همزمان هم مربوط به توان مالی داخلی و هم مربوط به سیاست خارجی هستند. ما با جنگ‌های تجاری بی‌ملاحظه خود، متحدان خود را از خود دور و عصبانی می‌کنیم. کنگره باید به دنبال گرفتن اختیار تعرفه‌ها از کاخ سفید باشد و این باید یکی از نخستین اقدامات کنگره جدید باشد. این موضوع جمهوری‌خواهان را با انتخابی دشوار روبرو می‌کند: یا با خشم ترامپ روبرو شوند یا با خشم رأی‌دهندگانی که به وضوح نیاز فوری خود را به قیمت‌های پایین‌تر ابراز کرده‌اند. مهمتر از همه، گرفتن این قدرت از رئیس جمهور به بازگرداندن تعادل قدرت قانون اساسی در ساختار حکومتی آمریکا کمک و سیاست‌های خارجی و تجاری ما را کمتر تابع هوس‌های رئیس جمهور می‌کند.

کالابریس:  دوست دارم دموکرات‌ها جایگزین معتبری برای USAID ارائه دهند. این آژانس مشکلات جدی داشته است اما، مانند بسیاری از موضوعات مربوط به ترامپ و سیاست خارجی، درمان آن بسیار بدتر از خود بیماری بوده است و فقیرترین و آسیب‌پذیرترین مردم جهان سنگین‌ترین هزینه را می‌پردازند. این فاجعه انسانی و همچنین فاجعه راهبردی است؛ ما در حال باز کردن درها به روی نفوذ چین در بخش عمده‌ای از کشورهای جنوب جهان هستیم. بنابراین، دموکرات‌ها باید معماری جدید برای کمک‌های خارجی ابداع کنند که مدیریت کمی داشته باشد، ظرفیت‌های کشورهای دریافت‌کننده را تقویت کند و اتلاف سازی، کلاهبرداری و سوءاستفاده را کاهش دهد.

پولگرین:  امیدوارم شاهد اعمال فشار واقعی دموکرات‌ها بر دولت امارات متحده عربی برای توقف دامن زدن به جنگ وحشتناک در سودان باشم. این جنگ منبع رنج غیرقابل تصور انسانی است که با ادعاهای فساد پیرامون روابط خانواده ترامپ با حاکم امارات افزایش یافته است. درباره سودان، دموکرات‌ها می‌توانند با نشان دادن اینکه چگونه آمریکا می‌تواند از قدرت و نفوذ خود برای پایان دادن به جنگی که باعث درد و ویرانی زیادی شده است، استفاده کند، نمونه‌ای از رهبری اخلاقی را ارائه دهند.

در نهایت، می‌خواهم بر اهمیت انتصاب احتمالی کریس ون هولن به عنوان رئیس اکثریت سنا تأکید کنم. وی که در کراچی پاکستان متولد شد، با والدینش که هر دو افسر وزارت امور خارجه و سیا بودند، بین ترکیه، هند و سریلانکا در رفت و آمد بزرگ شد. وی بخش قابل توجهی از دوران حرفه‌ای خود را به سیاست خارجی اختصاص داده و به شدت به حقوق بشر و ایجاد نظم بین‌المللی عادلانه‌تر متعهد است. به طور خلاصه، ما کارهای زیادی در پیش داریم تا جهان را متقاعد کنیم که آمریکای پس از ترامپ قابل اعتماد است و انتصاب ون هولن به عنوان رئیس اکثریت، گام نخست بسیار خوبی در این مسیر خواهد بود.

ارسال نظر
captcha
پربیننده ترین اخبار